เด็กน้อย...

posted on 17 Mar 2013 19:51 by kolonel directory Diary
เกือบครึ่งเดือนแล้วที่โลก New 52 ของ DC Comics สูญเสียเด็กชายมหัศจรรย์ -- เดเมี่ยน เวย์น ไป
 
เป็นความสูญเสียที่หลายคนไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นจริง หลายคนคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นด้วยซ้ำในตอนแรกที่ข่าวลือเริ่มสะพัด แต่ ไม่เลย ทุกอย่างเกิดขึ้นจริง เด็กชายเสียสละตัวเองจริง และทอดทิ้งความเศร้าโศกไว้ให้ตัวละครในเรื่อง รวมทั้งผู้อ่านบนโลกแห่งความจริงที่รักใครในตัวของเด็กชาย
 
เราเอง แม้จะเป็นแค่คนที่สนใจเรื่อง Batman แค่ในเวอร์ชั่นภาพยนตร์ (The Dark Knight Trilogy) และเกมอีกนิดหน่อย (Injustice: Gods Among us) ทั้งไม่ได้สนใจคอมมิคตั้งแต่ช่วงรีบูท เปลี่ยนเป็น New 52 อย่างจริงจัง (เรียกว่า อคติไปในทางเกลียดด้วยซ้ำ เพราะตีความตัวละครที่เราชอบออกมาแย่กว่าตอนก่อนรีบูท) แต่การจะปล่อยเหตุการณ์สูญเสียครั้งใหญ่นี้ไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้น เพราะไม่เกี่ยวกับเวอร์ชั่นที่เราชอบนั้น เป็นสิ่งที่เราทำไม่ได้ โดยเฉพาะกับการสูญเสียเด็กคนหนึ่งที่สละชีวิตตัวเองเพื่อพ่อของเขาโดยไม่กลัวตาย
 
ที่จริง เราคงต้องยอมรับก่อน ว่าอาจไม่รู้จักเดเมี่ยน เวย์น ดีนัก เนื่องจากช่วงหลังที่เด็กคนนี้โผล่มา เราก็มิได้อ่านเรื่องราวของเขามาก จะมีแต่ก็ใน Li'l Gotham ซึ่งเรารับหน้าที่สปอยล์อยู่ในเว็บ comics66 ซึ่งเขามักจะมาเป็นตัวเอกอยู่หลายครั้ง นั้นเป็นที่ที่เรา ได้พบกับเด็กชายคนนี้มากที่สุด ตามความเข้าใจของเรา เดเมี่ยนเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง ที่ถูกเลี้ยงมาให้เป็นนักฆ่า พอมาอยู่ในสังคมปกติ ก็มีบ้างที่เขาจะเข้ากับมันไม่ได้ เขาอาจแสดงกริยาอะไรที่ไม่เหมาะสม เอาแต่ใจบ้าง ดูเหมือนก้าวร้าวบ้าง แต่ก็ไม่ได้เลวร้าย เขาแค่เด็กสิบขวบ ที่พยายามจะทำตัวให้ดี และเป็นที่ยอมรับต่อทุกคน รวมทั้งแม่ของเขา
 
และเขาก็มีความเสียสละมากมายเหลือเกิน
 
ก็คล้ายๆกัน เราเองก็ไม่อาจบอกได้ว่า เราเข้าใจพ่อของเดเมี่ยน -- บรูซ เวย์น ในโลก New 52 ดีเท่าไหร่ ไม่แน่ใจว่าเขาเหมือนหรือแตกต่างกับชายชื่อเดียวกันนี้ที่เรารู้จักใน Nolanverse มากแค่ไหน แต่สิ่งที่เราเชื่อมั่นว่าเขามี คือพื้นฐานของความเป็นพ่อ ความรักที่มีให้ลูก ซึ่งมันเป็นพันธะที่ผูกพันสองคนนี้อย่างแน่นแฟ้น ไม่เช่นนั้น เดเมี่ยนคงไม่ตัดสินใจเสียสละเพื่อคนคนนี้ได้
 
ดังนั้น เขาเองย่อมมีความเจ็บปวดอย่างมหาศาลเมื่อเสียคนที่มีค่าต่อชีวิตเขามากมายไปโดยไม่ต้องสงสัย
 
สิ่งที่ทำให้เราเริ่มเขียนบทความนี้ (จะเรียกว่าบทความได้หรือไม่?) เกิดมาจาก Batman & Robin #18
 
ก่อนอ่าน Batman & Robin #18 ที่มีเกริ่นออกมาราวอาทิตย์แล้ว ว่าเป็นตอนที่แสดงถึงการรับมือกับความสูญเสียของบรูซ จู่ๆ เมื่อเช้า ฉันก็นึกถึงเพลงในนิยายเรื่อง มีเมฆบ้างเป็นบางวัน ของคุณ ประภัสสร เสวิกุล เป็นเพลงฟิลิปปินส์ ชื่อ Anak หรือในเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษว่า Child (และคุณประภัสสรเรียกเพลงนี้ว่า "เด็กน้อย") เป็นเพลงที่แต่งและขับร้องโดยชาวฟิลิปปินส์ ชิ่อ เฟรดดี้ อากีลาร์ เนื้อเพลงเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูก ในหนังสือ ว่ากันว่า เฟรดดี้แต่งเพลงนี้มาชำระบาปในใจตัวเองที่ทำให้พ่อแม่เสียใจ
 
ท่อนที่ขึ้นมาในใจฉัน คือท่อนฮุคที่ว่า
 
Child, you don't know
You'll never know how far they'd go
To give you all their love can give
To see you through and God it's true
They'd die for you, if they must, to see you live
 
คุณประภัสสรเอง แปลเพลงนี้ไว้ให้อย่างเรียบง่ายตอนท้ายๆของเรื่อง ในฉากที่ตัวละครสำคัญตัวหนึ่งของเรื่อง ได้ยินเพลงนี้ในงานศพลูกสาวเธอ ที่ออกไปต่อสู้เพื่อประเทศของตน แล้วตายอย่างไม่มีใครคาดคิดเช่นกัน ความว่า
 
"เด็กน้อย...
เจ้าไม่มีวันรู้หรอก ว่าพ่อแม่ทำอะไรเพื่อเจ้าได้ขนาดไหน
พวกเขาให้ความรักแก่เจ้าจนหมดหัวใจ
และเฝ้าดูแลเจ้าไม่คลาดสายตา
พวกเขาพร้อมเอาชีวิตเข้าแลก
เพื่อให้เจ้าได้ปลอดภัย... เด็กน้อยเอย"
 
เด็กน้อยเอย...
 
เมื่อกวาดสายตาผ่าน Batman & Robin #18 จนจบนั้น เพลงท่อนนี้ก็ดังขึ้นในสมองอีกครา พร้อมความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ถูกนัก ปะทุขึ้นในจิตใจ
 
และความรู้สึกนั้นเอง ที่ผลักดันให้เราตามอ่าน BatInc. ย้อนหลังช่วงหนึ่ง และมาเขียนบทความนี้อยู่ที่นี่ เวลานี้
 
เราไม่อาจบอกเล่าถึงความสูญเสียที่เกิดขึ้นในตัวของผู้ชายคนนั้นได้ โดยเฉพาะหน้าท้ายๆที่แสดงถึงความเจ็บปวดออกมา ยิ่งมาคิดๆสิ่งที่จะเขียนออกมายิ่งว่างเปล่า มีเพียงแต่เพลงท่อนที่ว่าดังในหัวซ้ำไปมา
 
"เด็กน้อย...
เจ้าไม่มีวันรู้หรอก ว่าพ่อแม่ทำอะไรเพื่อเจ้าได้ขนาดไหน
พวกเขาให้ความรักแก่เจ้าจนหมดหัวใจ
และเฝ้าดูแลเจ้าไม่คลาดสายตา
พวกเขาพร้อมเอาชีวิตเข้าแลก
เพื่อให้เจ้าได้ปลอดภัย... เด็กน้อยเอย"
 
เราคงไม่อาจทำอะไรเพื่อเขาหรือเดเมี่ยนได้ เราไม่ใช่นักวาดที่ดี ดังนั้นคงไม่วาดรูปไว้อาลัย สิ่งที่เราทำ คือการทิ้งบทความและเพลงนี้ไว้ มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราทำได้ ให้กับความรู้สึกของสิ่งต่างๆ จากในใจของเรา ที่เก็บอยู่ข้างในตลอดเวลาจากเหตุการณ์ที่ผ่านไปไม่นาน
 
"เด็กน้อย... เจ้าไม่มีวันรู้หรอก"
 
"พวกเขาพร้อมเอาชีวิตเข้าและ เพื่อให้เจ้าได้ปลอดภัย... เด็กน้อยเอย"
 
Dedicate to Damian Wayne -- เด็กชายผู้เสียสละ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อ่านไปแล้วจะร้องไห้จริงๆค่ะ โดยเฉพาะท่อนเพลงที่พ่อพูดถึงลูกชาย
ตอนอ่านเล่มนี้จบพี่คิดถึงเพลง Tear in Heaven ขึ้นมา พอมาต่อด้วยเพลงนี้แล้วน้ำตาจะไหลจริงๆ
ใจจริงพี่เองก็อยากเขียนอะไรมากๆ แต่พอจะลงมือเขียนถึงความรู้สึกแล้วมันก็จุกจริงๆค่ะ...
แต่ก็ไม่อยากให้มันเป็นการลาจากจริงๆ  แต่รู้สึกว่าอยากขอบคุณจริงๆนะคะ เพราะพี่เองคงเขียนไม่ได้...คือพี่ยังอยากจะเชื่อว่า เค้าต้องกลับมาแน่ๆในสักวัน 
อีกเรื่องคือชอบที่น้องแบมเขียนถึงคาแรคเตอร์เดเมี่ยนได้เข้าใจจริงๆค่ะ
จริงๆแล้ว เค้าไม่ใช่เด็กที่เลวร้ายอะไรขนาดนั้น แต่เค้าเป็นเพียงแค่เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาตามความคาดหวังของแม่ แต่เพราะ เค้าเลือกเส้นทางเดินของตัวเองได้แล้ว ด้วยการเลือกที่จะทางเดินที่เหมือนพ่อ แต่แม่ไม่ยอมรับและคิดว่ามันคือการปฏิเสธตัวตนของตัวเอง ส่วนตัวในมุมมองพี่ พอรู้ว่า มอริสันเลือกจะใช้เรืองนี้ เพื่อบอกถึงสงครามที่พ่อแม่ทะเลาะกัน แล้วคนที่รับผลกระทบตรงๆอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คือตัวเด็กที่เป็นลูก....
จริงๆความหวังสุดท้ายเพียงท้ายของเดเมี่ยน คือ การอยู่พร้อมกัน พ่อแม่ลูก...แต่วันนั้นก็คงไม่อ่าจมาถึง
สุดท้ายต้องขอบคุณมากๆนะคะ คือหลายๆอย่างในเอนทรีมันเต็มไปด้วยความรู้สึกจริงๆ
ยังไงพี่ก็หวังว่าสักวัน เด็กน้อยผู้เสียสละคนนั้นจะกลับมา

#1 By dark_shochan on 2013-03-17 23:02