[Wreck-it-Ralph Fic] Playtime is over

posted on 13 Mar 2013 13:10 by kolonel directory Fiction, Entertainment, Idea
Wreck-it-Ralph Fan Fiction
 
Playtime is over
 
Author: Kolonel
Fandoms: Wreck-it-Ralph
Rating: E
 
++----------------------------------++
 
Litwak's Family Fun Center กำลังจะถูกปิด
 
หลังจากวิกฤตเศรษฐกิจครั้งล่าสุดที่ผ่านพ้นไป เจ้าของร้านอาร์เขตก็ตัดสินใจขายทุกสิ่งทุกอย่างในร้าน เพราะในเวลาแบบนี้ ไม่มีใครยอมเสียเงินกับความฝุ่งเฟ้อเช่นเกมตู้หยอดเหรียญ และเขาเองก็แทบจะไม่มีอะไรเหลือติดตัวอยู่แล้ว
 
ก่อนหน้าที่ตู้เกมจะถูกย้ายหนึ่งวัน เจ้าของร้านก็เข้ามาแปะป้ายกระดาษบนหน้าจอในทุกๆตู้เกม
 
บนกระดาษใบนั้น เขียนว่า 'ส่งคืนบริษัท...' ไม่ก็ 'ส่งไปที่...' และแต่ละตู้ก็มีชื่อสถานที่ต่างกันไป
 
ชายชราไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น
 
จะไม่มีอีกแล้ว เสียงหัวเราะของเด็กๆ
 
จะไม่มีอีกแล้ว เสียงดังสนั่นของตู้เกม
 
จะไม่มีอีกแล้ว บรรยากาศทั้งหมดนั่น
 
เวลาเล่นสนุกหมดลงแล้ว
 
เขาถอนหายใจ ก่อนเดินคอตกออกไปจากร้านเมื่อแปะป้ายประกาศที่ตู้เกมเสร็จ
 
เมื่อแสงไฟมืดดับ แสงของตู้เกมก็พลันสว่างขึ้นมาแทน
 
ราล์ฟจอมทุบออกจากบ้านมายืนมองป้ายกระดาษนั่น
 
เขาเคยเจอกระดาษแบบนี้ครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นที่เจ้าของร้านคิดว่าตู้เกม Fix-it-Felix jr. พัง (และครั้งนั้นเป็นความผิดของเขาเอง) ครั้งนั้น เขาพรั่นพรึงเหลือเกินว่าตัวเองกำลังทำให้ทุกอย่างสูญสิ้น
 
และถึงแม้คราวนี้เขาจะไม่ได้เป็นคนทำ ความน่ากลัวของกระดาษแผ่นนี้ไม่ได้ต่างกันเลย
 
ทุกคนต่างรู้ดีว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่มีกระดาษ ไม่ว่าจะกระดาษอะไรก็ตามมาปิดหน้าจอ กั้นระหว่างเขากับใบหน้าคนเล่น มันย่อมหมายถึงจุดจบทางใดทางหนึ่ง
 
ราล์ฟไม่กลัวตาย เขาไม่เคยกลัวมานานมากแล้ว อาจไม่ใช่สิ่งที่ผู้สร้างของเขาต้องการให้ราลฟ์มี
 
เพียงแต่ราล์ฟกลัวที่จะต้องจากคนอื่นไปมากกว่า
 
ค่ำนั้น ชายหนุ่มนั่งรถไฟไปยังเกม Sugar Rush คนเดียว
 
วินาทีที่เขาเหยียบลงพื้นช๊อกโกแล็ต เขาก็รู้สึกถึงร่างเล็กที่โผเข้ากอด
 
"ฉันว่าแล้วว่านายต้องมา" เจ้าของร่างนั้นบอก
 
"อื้อ" เขากล่าวขณะที่ก้มลงไปลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยผมดำสนิท ก่อนจะอุ้มขึ้นระดับสายตา และเขาพบว่าเด็กหญิงที่แก่นแก้วตลอดเวลาคนนั้นกำลังร้องไห้อยู่ เธอผละจากมือเขามาซบไหล่หนา ซึ่งราลฟ์ก็ได้แต่เพียงประคองเด็กคนนั้นไว้ไม่ให้ร่วง
 
"หนูไม่อยากจากที่นี่ไปเลย" เธอสะอื้น "หนูไม่อยากเสียลูกไล่ที่ภักดีอย่างนายไปด้วย"
 
"ฉันก็ไม่อยากจากเธอไปหรอก เวเนโลเป้"
 
เด็กสาวที่ชื่อเวเนโลเป้ถามต่อ "หนูจะหาลูกไล่งี่เง่าอย่างนายได้จากไหน?"
 
ราลฟ์ยิ้มแหย "คงหาไม่มีบนโลกนี้"
 
"ไม่ใช่คำตอบที่หนูต้องการค่ะ! สมเป็นนายสมองน้อยจริงๆ!"
 
แม้ปากจะว่า แต่ตัวเวเนโลเป้ก็สะอื้นหนักขึ้น ราล์ฟไม่รู้จะทำอย่างไร เขาคิดคำพูดสวยหรูไม่ออก
 
นี่อาจเป็นอีกสิ่งที่ผู้สร้างไม่ต้องการให้จอมทำลายอย่างเขามี
 
แต่เขาก็ทำสิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้ คือลูบหลังปลอบคนที่เปรียบเสมือนน้องสาวคนเล็กของเขา
 
ราวสิบนาทีต่อมา เมื่อเวเนโลเป้หยุดร้องได้ เธอก็เริ่มถามต่อ "นายจะถูกส่งไปไหน?"
 
"อืม... บ้านอะไรซักอย่างในลอส แองเจลิส เห็นเจ้าของร้านพูดตอนปิดกระดาษว่าคนที่ซื้อไปชอบเกมตู้เก่าๆ"
 
"งั้นหรือ..." เด็กน้อยส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ "หนูถูกส่งไปพิสต์เบิร์ก เห็นว่าเป็นร้านเกมที่ต้องการเกมแข่งรถอยู่พอดี"
 
"ลอส แองเจลิส กับ พิสต์เบิร์กไกลกันมากไหม?"
 
"หนูก็ไม่รู้"
 
ราล์ฟถอนหายใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าสองสถานที่นั้นไกลกันแค่ไหน แต่สำหรับเขา มันเหมือนอยู่กันคนละฝากโลก
 
"ปล่อยหนูลงที" เวเนโลเป้สั่ง ซึ่งชายหนุ่มก็รีบทำตาม
 
"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานะ ราล์ฟ"
 
"ขอบคุณเช่นกัน เวเนโลเป้ เธอทำให้ฉันเข้าใจ..."
 
"เหมือนกัน" เวเนโลเป้กอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย
 
ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่นาน โดยไม่มีใครพูดอะไรต่อกัน แต่ทุกๆสิ่งนั้น ถูกบรรยายผ่านสายตาของทั้งคู่จนหมดสิ้นแล้ว นานเท่านาน ก่อนองค์หญิงเวเนโลเป้ วอน สวีช จะเป็นฝ่ายกล่าวก่อน
 
"รีบกลับไปเถอะ ไม่งั้นแทนที่จะได้ไปอยู่ลอสๆ อะไรนั่น จะได้ไปอยู่ในกองขยะเพราะเจ้าของคิดว่าเครื่องพังเนื่องจากตัวละครไม่ขึ้นพอดี"
 
"ได้" ราล์ฟพยักหน้า ก่อนเดินออกไป แต่พลันนั้นเขาก็หยุดเหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อ
 
มันคือคุ๊กกี้ 'พี่คือฮีโร่ของหนู'
 
เขาโบกมันให้อีกฝ่ายดู "ฉันจะเก็บมันไว้เสมอนะ องค์หญิง"
 
เวเนโลเป้โบกมือตอบ โดยพยายามไม่ให้ชายหนุ่มเห็นน้ำตาที่เริ่มไหลบ่าลงมาอีกครั้ง
 
ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร
 
ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกหรือไม่
 
แต่ทั้งคู่จะเก็บอีกฝ่ายไว้ในความทรงจำตลอดกาล
 
++----------------------------------++
 
ฟิค Wreck-it-Ralph ค่ะ...
 
เป็นพล็อตที่คิดไว้นานแล้ว ที่ว่าร้านจะโดนปิดแล้วทุกอย่างจะสูญสลาย แต่ส่วนตัวว่ามันเศร้าเกินไป เลยไม่แต่งไม่จริงจังมาจนถึงตอนนี้
 
จนกระทั่งเมื่อวาน กำลังจะนอน จู่ๆฟิคมันก็ขึ้นมาเป็นคำๆ ในหัวเหมือนภูเขาไฟระเบิด พอตื่นเช้ามาเล่นคอมพ์ ก็แทบตัดสินใจพิมพ์สดเลย ก็อาจจะห้วนหรืออะไรไปบ้างก็ขอโทษด้วยนะคะ เพราะมันออกมาสดๆโดยไม่ร่างเลยจริงๆ Undecided
 
คิดเห็นอย่างไร แชร์กันได้ตามสบายนะคะ
 

Comment

Comment:

Tweet

ฟิคน่ารักมากๆเลยล่ะค่ะ คิดถึงความสัมพันธ์ของคู่นี้ที่ถึงแม้จะห่างกันไกลยังไง ราล์ฟกับเวเนลโลพีจังก็คงจะคิดถึงกันเสมอ แต่ยังไงสักวันก็อยากให้พบกันเหมือนเดิม 
ถึงจะเศร้ายังไงชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปและหวังถึงสักวันเสมอนะคะ....
ชอบความสัมพันธ์ที่ไม่วันสลายของสองคนนี้จริงๆค่ะ

#1 By dark_shochan on 2013-03-17 23:06