[EXSH MiniEvent] Christmas Wishes -- Anthea's lost day

posted on 30 Dec 2012 22:25 by kolonel directory Fiction
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
++-----------------------------------------------++
 
It is easier to build strong children than to repair broken men
-- Frederick Douglass
 
การสร้างเด็กที่เข้มแข็ง ง่ายกว่าการซ่อมแซมผู้ใหญ่ที่ถูกทำลายไปแล้ว
-- เฟรเดอริค ดักลาส
 
 
วันที่หายไปของแอนเธีย
 
 
แอนเธีย ออแทร์ ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวน่าสนใจไปหมด
 
ทั้งขวดเหล้าสีสวยจำนวนมากที่ตั้งอยู่บนชั้นวางของซึ่งทำจากไม้เนื้อดีสีเข้มขลับ หรือตู้หนังสือสูงเท่าหัว โต๊ะไม้ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า และอื่นๆอีกมากมายรอบๆตัว ช่างน่าสนใจสำหรับเด็กเจ็ดขวบเสียเหลือเกิน
 
ใช่ เจ็ดขวบ! พลันนั้นหนูน้อยก็สังเกตได้ว่าร่างของตนไม่เหมือนเดิม ดูสูงขึ้น แต่ก็ปราดเปรียวขึ้น เธอมองตัวเองในกระจกบนผนังอย่างฉงน ผมสีน้ำตาล ตาสีเขียว นั่นตัวฉันเองนี่! แต่ว่า นั่นฉันกลายเป็นผู้ใหญ่หรอ?
 
แอนเธียดูตื่นตะลึงไปชั่วครู่ แต่แวบเดียวใบหน้าเคร่งเครียดนั่นก็กลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนหน้า พร้อมตะโกนอย่างดีใจสุดฤทธิ์ว่า "ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว! เย้! ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว!"
 
แม่บอกว่าซักวันฉันจะเป็นผู้ใหญ่ แล้วจะได้ทำอะไรๆสนุกๆอีกเยอะเลย! เธอคิดอย่างดีใจโดยที่ไม่รู้ความจริงซักนิด แต่ว่าแม่ไปไหนล่ะ?
 
พลันนั้นเธอก็เงียบลงอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเดินสำรวจที่นี่เพื่อตามหาแม่...
 
แอนเธียใช้เวลาไม่นานก็รู้ว่าที่นี่คือบาร์ชื่อไวนด์สต็อก ตั้งอยู่ในลาสเวกัส และเธอรู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้อย่างประหลาด แม้ไม่รู้ว่าตัวเองจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เพราะเธอจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้ แต่เธอก็รู้สึกสนุกที่ได้ค้นที่นี่
 
ทันใดนั้นนัยน์ตาสีเขียวก็จับจ้องกับปืนสองกระบอกที่วางอยู่ในห้องเล็กๆ ที่ดูคล้ายห้องทำงาน นั่นปืนของพ่อกับแม่นี่!
 

 
เธอหยิบปืนสมิทแอนด์เวสสันสีดำวาวขึ้นมาอย่างคุ้นเคย ที่จริงแล้วพ่อกับแม่ไม่ให้ฉันจับปืนนอกจากเวลาพาไปที่ศูนย์ฝึกซ้อมในสถานนีตำรวจหรอกนะ แต่ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่ ใช่ไหม ใช่ไหม แอนเธียยิ้มอย่างลิงโลด ก่อนตรวจเช็คปืนตามที่พ่อกับแม่เคยสอนมา เธอรอคอยจะใช้มันมานานแล้ว เพราะจะได้ช่วยพ่อกับแม่จับคนร้ายร่วมกับพวก League of Defenders -- พวกฮีโร่ เหมือนตอนคุณอาร์คาเดียนั่นไงเล่า
 
เธอยิ้มกริ่มเมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว ที่พ่อแม่ของเธอร่วมมือกับอาร์คาเดีย ฮีโร่ร่างสูง หน้าตาสะสวย ผมสีทองประกาย ตาสีฟ้าใส ความสามารถล้นเหลือราวกับหลุดมาจากในหนัง เพื่อจับตัวแก๊งเฟียกลุ่มใหญ่ของมิดเบอร์โรว์เข้าคุกได้เป็นผลสำเร็จ วันนั้นทุกคนในกรมตำรวจถ่ายรูปร่วมกันกับเธอ และก่อนจากกัน เธอก็หันมาบอกด้วยรอยยิ้มว่า "พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน หากมีปัญหา ฉันจะมาช่วยเหลือ"
 
อาร์คาเดียกำลังจะหันหลังอยู่แล้ว แต่แอนเธีย ออแทร์ วัยหกขวบวิ่งเข้าไปหาเธอเสียก่อน "หนูอยากเป็นฮีโร่เหมือนคุณบ้างจะได้ไหมคะ"
 
"ได้ซิ" เธอหันมายิ้มให้ "ลูกสาวของมือปราบอย่างมาร์เซลกับเอเดรียเน่ต้องทำได้แน่ๆ"
 
"จริงหรอคะ?" เด็กน้อยยิ้มร่า "ทางลีกจะรับหนูใช่ไหมคะ ถึงหนูจะเป็นคนธรรมดาก็ตาม?"
 
อาร์คาเดียหัวเราะ "ก็ต้องขึ้นอยู่กับพวกสภาสูงล่ะ.. แต่จำไว้นะ ถึงลีกจะรับหนูหรือไม่ก็ตาม แต่หนูก็สามารถเป็นฮีโร่ได้ เหมือนกับพ่อแม่ของหนูที่ทำงานอยู่เมืองนี้ ไม่ได้ทำงานให้ลีก แต่พวกท่านก็เป็นฮีโร่ไม่ต่างกัน เข้าใจที่ฉันต้องการจะบอกไหม?"
 
"เข้าใจค่ะ"
 
"ดีแล้วๆ" เธอลูบหัวของเด็กสาว "ฉันต้องไปล่ะนะ ไว้มีโอกาส ฉันจะมาเยี่ยมอีก... เอ้านี่ ฉันให้"
 
หญิงสาวผมทองยื่นสร้อยตาสัญลักษณ์ของ League of Defenders ที่ทำจากเส้นเชือกให้ "เครื่องรางฉันเองแหละ"
 

 
แอนเธียตาโต "หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันดูเป็นของสำคัญของคุณ"
 
"อื้ม มันสำคัญ" เจ้าของยอมรับ "แต่ฉันให้เธอ เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของความฝัน ความมุ่งมั่น แรงบันดาลใจ มีคนให้ฉันไว้ตอนที่ฉันบอกว่าอยากเป็นฮีโร่เหมือนเธอเนี่ยแหละ และตอนนี้ฉันก็ได้เป็นแล้ว ฉันเลยคิดว่า น่าจะส่งต่อให้กับเธอได้เสียที"
 
เด็กสาวรับมันไว้ในที่สุด ขณะที่มาร์เซลเดินเข้ามา "ผมต้องขอบคุณแทนแกด้วย"
 
"ไม่เป็นไรหรอก" อาร์คาเดียแตะหน้ากาก "แต่ฉันต้องไปจริงๆแล้ว"
 
ทุกคนค้อมหัวให้ ขณะที่เธอเดินจากไป
 
นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหนูน้อยออแทร์วัยหกขวบ และตอนนี้เธอเจ็ดขวบแล้ว แถมร่างกายยังสูงเหมือนผู้ใหญ่ ใช้ปืนก็เป็น ต้องเป็นฮีโร่ได้แน่ๆ!
 
อีกอย่าง หน้าตาดีสู้คุณอาร์คาเดียได้เหมือนกันนะเรา แอนเธียขำกับความคิดตัวเอง ก่อนควงปืนรอบหนึ่ง แล้ววางลงที่เดิม
 
และสร้อยนั้นไปไหนซะล่ะ? เธอนึกได้ ฉันคงเผลอถอดทิ้งตอนอาบน้ำ แล้วพ่อคงเก็บไว้ที่ไหนซักที่ล่ะมั้ง
 
ในห้วงความเรื่อยเปื่อยแบบเด็กๆ แอนเธียก็นึกขึ้นได้ว่าเธอยังตามหาพ่อกับแม่ไม่เจอเลย
 
เธอนิ่งเฉยๆอีกครั้ง คราวนี้เธอค่อยๆคิดวิเคราะห์จากสิ่งที่อยู่รอบตัว นี่ปืนของพ่อกับแม่ แปลว่าพ่อกับแม่น่าจะอยู่ไม่ไกล แล้วก็ นั่นไง ภาพถ่ายของพวกเรากับคุณอาร์คาเดีย แต่จางจังแฮะ ยังกับผ่านมาเป็นสิบปี ที่นี่คือบ้านใหม่ของเราหรือเปล่า? อาจจะใช่ เพราะเธอคุ้นเคยกับทุกสิ่งอย่างอธิบายไม่ได้
 
บางทีพ่อกับแม่อาจไปนอกบ้าน เธอคิดได้ในที่สุด
 
แต่ปกติพ่อกับแม่ต้องเอาปืนไปด้วยซิ อีกความคิดแย้ง
 
ไม่หรอก ปืนที่สถานีตำรวจมีตั้งเยอะแยะ ความคิดแรกเถียง
 
แต่นี่คือปืนคู่มือพ่อกับแม่นะ!
 
แอนเธียส่ายหัวขวับคล้ายไล่ทั้งสองเสียงออกไปจากสมอง พ่อกับแม่หายตัวไปบ่อยจะตาย เดี๋ยวก็กลับมา
 
นั่นคือข้อสรุป และแอนเธียวัยเจ็ดขวบ ในร่างเหมือนคนอายุอายุยี่สิบเจ็ดปีก็สนุกสนานกับสิ่งรอบข้างต่อ
 
โดยที่เธอไม่รู้เลยในตอนนั้นว่าพวกเขาจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว...
 
ไม่เคยกลับมาตลอดสิบแปดปี
 
อาร์คาเดียเองก็เช่นกัน
 
แต่นั่น เป็นสิ่งที่เธอจะจำได้เองในอีกสี่วันให้หลัง เพราะแค่วันนี้ที่เธอสำรวจที่นี่ แล้วเจอกับหนังสือน่าอ่านนับสิบ ก็หมดเวลาเสียแล้ว
 
ในวันต่อมา แอนเธียตื่นเช้ามากินซีเรียลลัคกี้ ชาร์มส ของโปรด เธอมั่นใจแล้วว่าที่นี่ต้องเป็นบ้านของเธอแน่ๆ เพราะไม่มีที่ไหนหรอก จะมีซีเรียลลัคกี้ ชาร์มส ตุนเอาไว้สามกล่อง พร้อมนมหนึ่งแกนลอนสดๆอยู่ในตู้เย็นเสมอแบบนี้ ถึงเธอนึกไม่ออกก็เถอะว่าทำไมส่วนหนึ่งของบ้านถึงต้องเป็นบาร์

 
แต่ว่าพ่อกับแม่ยังไม่กลับมาเลยอ่ะ เธอคิดขณะเขี่ยมาชเมโลในถ้วยไปมา ไปทำงานไม่บอกหนูอีกแล้วซิ
 
แอนเธียค่อนข้างคุ้นชินกับการที่พ่อแม่มักหายตัวไปทำงานโดยไม่บอกเธอเป็นเวลานานๆ พ่อแม่ทำอย่างนี้มาตั้งแต่เธออายุสี่ขวบแล้ว เพราะแบบนี้ พ่อกับแม่จึงสอนให้เธอเอาตัวรอดและเรียนรู้สิ่งต่างๆด้วยตนเองนับตั้งแต่ยังเด็ก
 
แต่ทว่า เด็กก็คือเด็ก ถ้าถูกทิ้งไปก็จะเบื่อเสมอ
 
หญิงสาวเริ่มโคลงหัวตามมือที่วนไปในถ้วยนมเป็นเวลานานนับสิบนาที คล้ายเด็กที่ไม่อยากกินข้าวเช้า ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก ไหนๆก็โตแล้ว เราไปเที่ยวกันดีกว่า!
 
ไว้เดี๋ยวพ่อกับแม่กลับมาเมื่อไหร่ จะให้สอนยิงปืนให้อีก จะได้เป็นฮีโร่แบบคุณอาร์คาเดีย เย้!
 
ตัวเมืองลาสเวกัสในช่วงเทศกาลคริสต์มาสคึกคักตั้งแต่เช้า เธอเห็นว่ารอบตัวถูกประดับด้วยหลอดไฟนับแสน แม้มันจะยังไม่เปิด แต่ก็พอจะจินตนาการความสวยงามของมันได้
 
แอนเธียใช้เวลาตลอดสามวันต่อมาในการตะลุยโรงแรมต่างๆ แล้วกลับบ้านดึกดื่นเพราะรอชมแสงไฟสีสวย พ่อเคยบอกว่า เมื่อเธอโตแล้ว จะกลับบ้านดึกก็ได้
 
เด็กน้องในร่างหญิงสาวเลยทั้งไปดูเสือขาวที่ MGM Grand Hotel เล่นทะเลจำลองที่ Mandalay Bay ดูหนังจอยักษ์ที่ Luxor นั่งกอนโดลาที่ The Venetian เล่น Manhattan Express Roller Coster ที่ New York-New York กินเบอร์เกอร์เนื้อสุดอร่อยที่ In & Out ถึงสองชิ้นต่อมื้อ และอีกต่างๆนานาที่ทำให้เธอมีความสุข...
 
 
ทุกอย่างทำให้เธอมีความสุขอย่างง่ายดายแบบที่เธอไม่เคยเป็นมานานกว่าสิบแปดปี...
 
แต่ครั้นวันที่ห้าหลังจากที่เธอกินลูกกวาดลึกลับเข้าไป ขณะที่เธอกลับมาบ้านด้วยรอยยิ้มร่า สองมือกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่เธอไปได้มาจาก Adventure Dome ที่โรงแรม Circus Circus พลันนั้นแอนเธียก็รู้สึกปวดหัววูบอย่างรุนแรง
 
แล้วโลกรอบตัวก็ดับลง
 
...
 
...
 
แอนเธีย วาลฌ็องน์ ตื่นขึ้นมาบนตัวตุ๊กตาหมีตัวใหญ่
 
หล่อนลุกพรวด มองไปรอบกายอย่างตื่นตะลึง ไอ้หมีนี่มันมาจากไหน? ฉันมานอนบนตัวมันได้ยังไง?
 
เธอพยายามนึก แต่นึกอะไรไม่ออก จึงเริ่มตั้งสมาธิ สัมผัสตุ๊กตาหมีตัวนั้นอย่างช้าๆ
 
และภาพที่ปรากฏออกมาก็ทำให้เธอตื่นตะลึง เมืองเธอพบภาพตัวเองยิ้มร่าเดินถือเจ้าตุ๊กตาหมีตัวนี้ลงมาจากรถบัส!
 
แอนเธียสะดุ้งเหมือนเห็นผีมากกว่าเห็นตัวเอง เธอพยายามหาเหตุผลทั้งหมดทั้งปวง ก่อนนึกอะไรออก
 
เธอจำได้แล้วว่าก่อนหน้านั้น เธอกินแคนดี้ เครน ลึกลับเข้าไป เป็นไปได้หรือเปล่าว่ามันจะทำให้เธอนิสัยเปลี่ยน? หญิงสาวนึกนึ่งๆ ก่อนส่องอดีตกับสิ่งต่างๆในร้านไวนด์สต็อก ซึ่งยิ่งเธอส่องมันมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตะลึงมากขึ้นเท่านั้น
 
เธอรู้แล้วว่าลูกกวาดนั้นทำให้เธอกลายเป็นเหมือนตอนเจ็ดขวบทั้งที่อยู่ในร่างเดิม!
 
เธอนิ่งอึ้งกับคำพูดของตัวเอง ทั้งเรื่องพ่อแม่ หรืออาร์คาเดีย ใช่ อาร์คาเดีย เธอนึกชื่อฮีโร่คนนั้นออกแล้ว หญิงสาวรู้ว่านั่นคือความทรงจำของเธอแน่ และเรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่ความฝันอย่างที่มันเคยเป็น
 
เธอนึกออกด้วยซ้ำว่าโยนไอ้เครื่องรางบ้านั่นลงแม่น้ำไปแล้ว
 
แอนเธีย วาลฌ็องน์รู้สึกสับสนปนเป เธอจึงรินเบอร์เบินขึ้นมาจิบให้สร่างซักสองอึก แต่พอวางแก้วลงนั้น น้ำตาของหล่อนก็ไหลออกมาเงียบๆ
 
 
ห้าวันที่ผ่านมา ทั้งๆที่ฉันจำอะไรไม่ได้ แล้วก็รู้สิ่งต่างๆแค่เพียงจากที่ส่องอดีต แต่ทำไมถึงรู้สึกมีความสุขขนาดนั้นนะ?
 
ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้
 
ทำไมล่ะ?
 
ถ้าเฟเฟิลไม่ฆ่าพ่อกับแม่ ถ้าอาร์คาเดียมาช่วย ถ้าฉันไม่รอดชีวิต ถ้าหมอนั่น...

แอนเธียเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน มันผสมปนเปทั้งความคิดถึง เสียดาย และโกรธแค้น
 
แต่เพราะทุกอย่างมันเป็นแบบนี้...
 
จึงไม่มีทางย้อนกลับไปอีกแล้ว...
 
++---------------------------------------++
 
ในฟิคแอบไม่บอกด้วยว่าแคนดี้เครนสีอะไร ปุฮิ (เกรียน Cry)
 
แอนเธียเป็นตัวละครที่พ่อกับแม่เลี้ยงมาแบบปล่อยพอสมควร (เนื่องจากงานยุ่ง แต่แอนเธียเข้าใจความจริงข้อนี้ดี จึงยังรักพ่อแม่มากๆ) แกก็เลยจะไปไหนมาไหนได้เองค่ะ (จริงๆ รู้มาว่าเด็กเมืองนอกนั่งรถบัสเองนี่เป็นตั้งแต่เล็กกว่านี้เลยด้วยซ้ำ O_O) แกค่อนข้างจะรักสนุกแบบเด็กๆ ความสุขของแกก็เลยคือการได้ไปเที่ยว แล้วก็ ทำอะไรง่ายๆ ก็สนุกแบบเด็กๆนี่แหละ
 
แต่แอนเธียไม่เคยใช้ชีวิตแบบนั้นเลยตั้งแต่เหตุการณ์ตอนเก้าขวบ ตั้งแต่โดนยิงหัวแล้วก็ได้พลังมา ทุกๆอย่างกลายเป็นอีกด้านหนึ่ง ไม่มีพ่อแม่แล้ว ไม่มีฮีโร่ให้เชื่อมั่นแล้ว เธอจึงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
 
การได้มาเขียนแอนเธียมีความสุข เราเองก็มีความสุขไปด้วยค่ะ เพราะ เราไม่รู้เลยจริงๆว่าแอนเธียจะมีช่วงเวลาที่สุขขนาดนี้ได้ตอนไหนและอย่างไร เพราะหล่อนเอาแต่แบกรับอะไรๆไว้ด้วยตัวเองตลอดจนเราเครียดแทนFoot in mouth
 
แต่นอกจากนั้น ในที่สุดก็ได้เปิดเผยประวัติของแอนเธียกับอาร์คาเดียด้วย เป็นมิชชั่นที่ได้เขียนอะไรหลายๆอย่างลงไปจนเรายังแอบตกใจนิดๆ (ฮา)
 
แม้ว่าสุดท้าย แอนเธียจะกลับมาอยู่ในวังวนของสงครามชั่วนิรัดร์อีกครั้ง แต่ซักวัน เราก็ได้แต่หวังว่าเธอจะมีความสุขดังช่วงห้าวันที่ผ่านมานั่นได้จริงๆ
 
ยังไงก็ ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ m(_ _)m
 

Comment

Comment:

Tweet

พอจะนึกออกเลยค่ะว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นมันร้ายแรงมากแค่ไหน ถึงขนาดเปลี่ยนเด็กที่มีกำลังใจเข้มแข็งขนาดนี้ให้กลายเป็นแอนเธียอย่างทุกวันนี้
แอนเธียตอนเด็กเข้มแข็งมากๆจริงๆนะคะ ขนาดต้องอยู่คนเดียวนานๆแบบนี้ก็ยังร่าเริงได้ รู้จักหาความสนุกได้
แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เด็กน้อยคนนั้นต้องเปลี่ยนไป จนเหมือนกับจะละทิ้งตัวตนที่สดใสร่าเริงไปเลย
จริงๆแล้วก็ยังย้อนกลับไปได้นะคะ ขึ้นอยู่กับว่าแอนเธียจะค้นหาเด็กน้อยคนนั้นที่อยู่ข้างในเจอเมื่อไหร่
เเอนเธีย..เธอเป็นเด็กที่ร่าเริงน่ารักมาก;w; ไม่น่าเลยชีวิตต้องมารันทดเมื่อโตขึ้น สู้ต่อไปนะแอนเธีย!

#4 By กรูมันเทพ on 2013-01-10 21:00

โฮ่...แอนเธีย ช่วงแรกๆ น่ารักมาก อ่านไปยิ้มไป แต่พอช่วงจบนี่ถึงกับซึม แอนเธียหนอแอนเธีย กลับไปเป็นเด็กบ้างอีกครั้งก็ดีนะ เธอจะได้มีความสุขบ้าง

#3 By FIEPun on 2013-01-10 14:59

แอนเธียเด็กน้อยดูทั้งร่าเริงแล้วก็สดใสแบบเด็กๆมากเลยค่ะ ดูใสๆน่ารักแฮะ เป็นเด็กที่ขยันเที่ยวมากเลยค่ะ xD ห้าวันต่อมาแล้วแอบดราม่าแฮะ

#2 By MeLi X MeLi on 2013-01-09 23:36

ได้ผลตรงข้ามกับของหมอสินะ มาสเตอร์เอธ!! *ดีดนิ้วเป๊าะ*
กับเรื่องที่ตอนเด็กมีความสุข มาดราม่าตอนโตก็สลับกับหมอเหมือนกัน ของหมอนี่ตอนเด็กดราม่า พอโตมาเพี้ยน.. #เดี๋ยวนะ #ใช่เหรอแร็ก
รู้สึกว่าแอนเธียน้อยใน5วันมีความสุขจริงๆ ออร่าวิบวับกระจายออกมาให้รู้สึกจนยิ้มตามไปด้วยเลย หวังว่าจะมีโอกาสอะไรที่ทำให้มาสเตอร์เอธกลับไปมีช่วงเวลาแบบนั้นได้อีกนะคับ
//จะว่าไปทำไมลูกเรายังไม่เคยคุยกันเลยฟระะะะะ *ทึ้งหัวตัวเอง*

#1 By RACK666 on 2013-01-04 20:07